By Na Mwandishi
Na Juventus Juvenary Illambona
Miaka ya sabini, Tanzania ilifanya uamuzi wa kihistoria wa kupanua elimu ya msingi kupitia mpango wa Universal Primary Education (UPE) ulioanzishwa mwaka 1974.
Lengo lilikuwa kuhakikisha kila mtoto wa Kitanzania anapata haki ya elimu bila ubaguzi.
Hata hivyo, mafanikio ya mpango huo yalikuja na changamoto kubwa.
Idadi ya wanafunzi iliongezeka kwa kasi, lakini walimu waliokuwepo hawakutosha. Serikali ililazimika kuajiri vijana waliokuwa na elimu ya sekondari na kuwapa mafunzo ya msingi ya ufundishaji kabla ya kuingia darasani.
Wengine waliendelea na masomo ya ualimu wakiwa tayari kazini hadi wakapata sifa kamili.
Kwa mtazamo wa leo, baadhi ya watu huhoji jinsi walimu hao walivyoweza kufundisha bila kuwa wahitimu wa vyuo vya ualimu.
Ukweli ni kwamba walipata mafunzo maalumu yaliyowawezesha kutekeleza wajibu wao, huku wakijengewa uwezo zaidi kadri walivyoendelea na kazi.
Walimu wa UPE walifanya kazi katika mazingira magumu—wakikabiliwa na uhaba wa madarasa, vitabu na vifaa vya kufundishia.
Pamoja na changamoto hizo, waliendelea kufundisha kwa kujituma na kujenga msingi wa elimu ya taifa.
Leo hii, wengi wa madaktari, walimu, wahandisi, wanasheria, viongozi wa serikali na wataalamu wengine ni zao la mfumo wa elimu ulioimarishwa na walimu hao.
Mchango wao haupaswi kupuuzwa kwa sababu walikuwa sehemu ya kizazi kilichoweka msingi wa maendeleo ya rasilimali watu nchini.
Historia ya UPE inatufundisha kuwa maendeleo ya taifa yanahitaji maamuzi ya ujasiri, kujitolea na uwekezaji katika elimu.
Ni wajibu wetu kuwakumbuka na kuwathamini walimu wa UPE kwa mchango wao mkubwa katika kujenga Tanzania ya leo.